ดูลิงป่าเล่นกัน (เมื่อใจฟุ้งซ่านก็ให้ปฏิบัติถูกต้อง)
โดย "พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก" วัดป่าสุนันทวราราม


ba109b (13K)
    นึกมโนภาพ เรากำลังนั่งอยู่ในป่า
    มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีลิงป่าหลายตัว
    กระโดดไปมาระหว่างกิ่งไม้ถึงกิ่งไม้ สนุกสนาน
    ตามประสาสัตว์ป่า
    เราก็นั่งพิงโคนไม้นิ่งอยู่
    ดูลิงป่าเล่น ด้วยความสบายอารมณ์
    ระวัง อย่าเป็นลิงเสียเองนะ
    ลิง คือ ความคิดฟุ้งซ่าน
    เรา คือ สติ
    ต้นไม้ ลมหายใจ คือ อารมณ์กรรมฐาน
    เมื่อจิตใจไม่สงบมาก ๆ
    ก็ให้ปฏิบัติถูกต้องกับความไม่สงบ
    บางครั้งจิตใจของเราไม่ต้องการสงบ
    ฟุ้งซ่านมาก ๆ ยิ่งพยายามหยุดคิด
    ทำใจให้สงบ ก็ยิ่งรำคาญมากขึ้น
    เมื่อเป็นเช่นนั้น ตั้งหลักใหม่
    ไม่ต้องตั้งใจจะหยุดคิดให้สงบ
    ศึกษาความไม่สงบ
    เสียใจเพราะจิตไม่สงบ ก็ผิด
    ดีใจเพราะจิตสงบ ก็ผิดเหมือนกัน
    เราต้องไม่ยินดี ยินร้าย
    ด้วยจิตใจเป็นกลาง ๆ
    สงบ ๆ สบาย ๆ
    เรา ความรู้สึกตัวก็มีอยู่
    รู้อยู่ว่าไม่สงบ
    หายใจเข้าลึก ๆ หายใจออกยาว ๆ สบาย ๆ
    รู้ลมหายใจออก ลมหายใจเข้า
    พร้อมกับรู้อยู่ว่าใจไม่สงบ
    แต่พยายาม รู้เฉย ๆ รู้อยู่เฉย ๆ
    ไม่สงบ ไม่เป็นไร
    รู้เฉย ๆ รู้เฉย ๆ
    อย่ายินดี…
    อย่ายินร้าย…
    อย่ายึดมั่นถือมั่น…
    สิ่งที่เราพยายาม คือ ระลึกรู้ลมหายใจ
    รู้เฉย ๆ
    ด้วยใจดี ใจเมตตา
    เอาระบบ ดูเล่น ๆ ดูลิงป่า
    หายใจเข้าลึก ๆ หายใจออกยาว ๆ
    หน้าที่คือการเจริญสติ
    ไม่ต้องทำอะไรกับจิตไม่สงบ
    วางเฉยกับความไม่สงบ
    สติเกิดเมื่อไร ความไม่สงบก็หายไปเอง

"คนเลี้ยงควาย" (การรักษาจิตคล้ายดูแลควาย)
โดย "พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก" วัดป่าสุนันทวราราม



    ba109c (15K) เวลาเลี้ยงควาย
    เราปล่อยควายให้เดินไปตามถนน
    เจ้าของก็เดินตามหลังควาย สบาย ๆ…
    สองข้างทางเป็นไร่นา
    บางครั้งควายเดินออกนอกถนน
    ไปกินข้าวในนาของเพื่อนบ้าน
    เจ้าของก็ต้องตีบ้าง กระตุกเชือกบ้าง
    ให้ควายกลับขึ้นมาบนถนนใหม่
    เมื่อควายเรียบร้อย
    เดินบนถนนก็เดินตามหลังควายสบาย ๆ
    เมื่อควายเข้าไปในนากินต้นข้าว
    รีบดึงควายให้กลับออกมาบนถนน
    ทำอยู่อย่างนั้นเรื่อย ๆ ไป
    เจ้าของควาย คือ สติ
    ควาย คือ จิต
    ถนน คือ ลมหายใจ
    ถนนยาว ๆ คือ ลมหายใจยาว ๆ
    ต้นข้าว คือ นิวรณ์ 5
    เอาสติผูกจิตไว้กับลมหายใจ
    พยายามกำหนดรู้ลมหายใจออก ลมหายใจเข้า
    ติดต่อกันสม่ำเสมอ
    เหมือนเอาสติผูกจิตไว้กับลมหายใจ
    ความรู้สึกอยู่ที่ไหน จิตก็อยู่ที่นั่น
    เมื่อสติรู้ลมหายใจออก ลมหายใจเข้า
    จิตก็อยู่ที่นั่น ขาดสติเมื่อไร
    จิตก็คิดไปต่าง ๆ นานา
    ตามกิเลส ตัณหา ตามนิวรณ์…ก็รีบต่อสติ
    กำหนดรู้ลมหายใจออก ลมหายใจเข้า
    อานาปานสติ ขั้นที่ 1-2
    เมื่อจิตคิดออกไป
    รีบเรียกมาอยู่ที่ลมหายใจออกยาว
    ลมหายใจเข้ายาว
    หายใจเข้าลึก ๆ หายใจออกยาว ๆ สบาย ๆ
    การเจริญอานาปานสติเหมือนกับคนเลี้ยงควาย
    คอยควบคุมควายให้เดินบนถนน
    หายใจเข้าลึก ๆ หายใจออกยาว ๆ สบาย ๆมีสติรู้อยู่กับลมหายใจ
    ให้ติดต่อกันตลอดสาย




     





[an error occurred while processing this directive]


สมัครเป็นสมาชิก "จดหมายข่าวชาวพุทธ" วันนี้
เราจะส่งเทคนิคหรือเคล็ดลับดี ๆ มาถึงMail box ของท่านเป็นประจำทุกสัปดาห์
อาทิ วิธีคิดพิชิตเซ็งสร้างสุข , เทคนิคอ่านหนังสือให้จำแม่น ,วิธีหายใจอย่างมีความสุข, เคล็ดลับทำให้อุปสรรคกลายเป็นยากำลัง , รักอย่างไรให้สมหวัง, ศิลปะการใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุข , positive thinking แบบพุทธ , วิธีสอนลูกอย่างสร้างสรรค์ , ขำขันชาวพุทธ ฯลฯ และ ข่าวดีอื่นๆ อีกมากมาย
เชิญสมัคร จดหมายข่าวชาวพุทธ ฟรี ! ครับผม
เชิญกรอกE-mail address
(กรอกอีเมล์ของท่าน-เลือกช่อง "สมัครสมาชิก"- กดปุ่ม Submit)




สมัครสมาชิก
ยกเลิกสมาชิก