เช้าวันหนึ่ง ขณะคอยรถเมล์ มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งการแต่งตัวดูภูมิฐาน ช่วยคนตาบอดเพื่อให้ยืนคอยรถเมล์ริมฟุตบาทได้ถูกที่ ..ต่อจากนั้นเธอก็จากไป ... ดิฉันแอบคิดในใจ ใครว่าคนกรุงไร้น้ำใจ ต่อมาดิฉันเข้าไปถามชายตาบอดเพื่อพาเขาขึ้นรถเมล์ เราขึ้นรถเมล์สายเดียวกัน เมื่อขึ้นไปบนรถ พนักงานเก็บสตางค์พาเขาไปนั่งที่เบาะ...มีคนลุกให้เขานั่ง เมื่อถึงที่หมาย วัยรุ่นหญิงคนหนึ่งพาเขาลงจากรถเมล์ หน้าโรงพยาบาลมีชื่อแห่งหนึ่ง เมื่อลงรถเมล์ ชายคนหนึ่ง ที่กำลังเดินเข้าไปในโรงพยาบาล พาเขาเดินไป ส่งยังที่หมาย เช้าวันนั้น ดิฉันแอบยิ้มในใจ และเริ่มต้นวันใหม่อย่างมีความสุข คนกรุง คนเมืองที่มีน้ำใจ ยังมีอีกมากมาย คนที่น่าอิจฉาที่สุดในเช้าวันนั้น คงเป็นชายตาบอดท่านนี้ ที่ได้รับน้ำใจดี ๆ จากหลายๆคน และอาจจะทุก ๆ เช้า คนที่ช่วยเหลือชายท่านนี้ ..โชคดีที่ได้รับ คำขอบคุณ คำแรกของวัน .....และอาจทุก ๆ วัน จาก 179/10 ถ. ตากสินมหาราช ต. ท่าประดู่ อ. เมือง จ. ระยอง 21000 อยากให้ทุกคน (ขอแค่ประเทศไทยก็พอค่ะ) มีน้ำใจ ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ไม่เห็นแก่ตัว แค่ครึ่งหนึ่งของพี่คนที่กล่าวมานี้ก็พอแล้วละค่ะ |
เชิญสมัคร จดหมายข่าวชาวพุทธ ฟรี ! ครับผม เชิญกรอกE-mail address (กรอกอีเมล์ของท่าน-เลือกช่อง "สมัครสมาชิก"- กดปุ่ม Submit)
|