พระพุทธเจ้าของฉัน
                       สันติสุข โสภณสิริ
บทที่ ๗ วังอันแสนสุข

           หลังจากเจ้าชายสิทธัตถะแต่งงานกับเจ้าหญิงพิมพาแล้ว พระราชาให้สร้างวังขึ้น ๓ หลัง สำหรับเป็นที่อยู่อันแสนสุขของคู่บ่าวสาวใหม่ พระราชาสั่งช่างสร้างวังว่า "จงสร้างวังให้สวยงามที่สุด จนคนที่เข้าไปอยู่ในวังนึกว่ากำลังอยู่ในสวรรค์ เราต้องการให้วังหนึ่งเป็นวังฤดูร้อน สร้างด้วยหินอ่อนเนื้อเย็น และรอบวังมีสระบัว และมีน้ำพุโปรยละอองน้ำให้เย็นสุดชื่นตลอดฤดูร้อน อีกวังหนึ่งเป็นวังฤดูหนาวสร้างด้วยไม้แก่นอย่างดี เก็บความอุ่นได้ ภายในบุด้วยไม้ที่มีกลิ่นหอมกรุ่น ส่วนสุดท้ายเป็นวังฤดูฝน ไม่ร้อนไม่เย็นจนเกินไป และอย่าให้ฝนแม้แต่ละอองหนึ่งสาดเข้ามาได้ วังทั้งสามหลังนี้ให้ตั้งอยู่กลางสวนป่า มีนก สัตว์ ต้นไม้ ดอกไม้นานาชนิด มองจากวังต้องเห็นทิวทัศน์สวยงามรอบทิศ เสร็จแล้วให้สร้างกำแพงใหญ่ปิดล้อมสวนป่าไว้เพื่อไม่ให้สิ่งน่าเกลียดจากโลกภายนอกเล็ดลอดเข้ามาได้ ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องวิเศษสุด จนลูกของเราไม่คิดจะออกจากที่นี่อีกเลย"
           วันคืนในวัง ๓ ฤดูผ่านไปเหมือนฝัน นับตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เจ้าชายได้รับการเอาอกเอาใจจากหมู่สาวสวยที่ห้อมล้อมอยู่รอบกายเสียงเพลงหวานหู ท่วงท่าร่ายระบำอันชดช้อย และรสเสน่ห์ของนางสวรรค์เหล่านี้ได้ดึงดูดความเป็นหนุ่มของเจ้าชายเหมือนเกสรดอกไม้ดึงดูดแมลงผึ้ง เจ้าชายลืมภาพในท้องนา ลืมความสุขเงียบๆ ที่เคยนั่งเล่นอยู่คนเดียวในสวนเสียแล้ว
           เจ้าชายสิทธัตถะเพลิดเพลินอยู่ในวังสวรรค์ ที่มีกำแพงใหญ่ล้อมรอบเหมือนคุก และเจ้าหญิงพิมพาก็เป็นเหมือนโซ่เส้นใหญ่ที่ล่ามตรึงเจ้าชายหนุ่มไว้ในคุกอันแสนสุขนี้ จนเธออายุได้ ๒๙ พรรษา