พระพุทธเจ้าของฉัน
               สันติสุข โสภณสิริ
บทที่ ๒๖.พระพุทธเจ้ากับเด็ก

           เช้าวันหนึ่ง ขณะที่พระพุทธเจ้ากำลังเที่ยวเดินบิณฑบาตในเมืองสาวัตถีท่านเห็นเด็กน้อยราวสิบกว่าคนกำลังกลุ้มรุมตีอะไรกันอยู่ ส่งเสียงเอะอะเอ็ดตะโร ท่านจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วถามว่า "แน่ะ พ่อน้อยๆ พวกหนูกำลังทำอะไรกันน่ะ"
           เด็กๆ จึงหยุดตีงู พากันหันมาทางคนจรแปลกหน้า ท่าทางใจดีเด็กที่เป็นหัวหน้าตอบแทนเพื่อนๆ ว่า
           "พวกเรากำลังตีงูกครับ"
           พระพุทธเจ้าถามอีกว่า "ทำไมหนูต้องตีมันด้วยล่ะ"
           เด็กๆ ก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า "ก็พวกผมกลัวมันจะกัดเอาก่อนนี่ครับ"
           ตอนนี้เด็กๆ เลิกสนใจตีงูแล้ว พวกเธอพากันรุมล้อมชายใจดีเมื่อเห็นว่าเด็กๆ สนใจตัวท่าน พระพุทธเจ้าจึงตั้งปัญหาถามเด็กๆ ว่า
           "ถ้ามีใครเอาไม้มาตีหนูบ้างล่ะ หนูจะเป็นอย่างไร"
           เด็กๆ ตอบทันทีว่า "ก็เจ็บซิครับ ถามได้"
           พระพุทธเจ้าถามอีกว่า "หนู่ว่าถ้างูเขาถูกตีบ้าง เขาจะเจ็บไหม"
           เด็กๆ ทำท่าคิดแล้วตอบว่า "เอ สงสัยจะเจ็บครับ เพราะตอนพวกผมรุมตีมัน มันก็ดิ้นบิดไปบิดมา"
           พระพุทธเจ้าถามเด็กต่อไปว่า "หนูรักชีวิตตัวเองไหม" เด็กๆ รีบตอบโดยไม่ต้องคิดว่า "รักครับ" ตอนนี้พระพุทธเจ้ามองตาเด็กๆ ทุกคนด้วยแววตาอ่อนโยน แต่ท่านพูดด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจังว่า
           "แล้วหนูว่า งูเขารักชีวิตของเขาหรือเปล่า"
           เด็กๆ พากันก้มหน้าเงียบ ทุกคนต่างมีสีหน้าสลด เมื่อเห็นเด็กๆ เกิดความสำนึกบ้างแล้ว พระพุทธเจ้าจึงพูดต่อไปด้วยความรักเอ็นดูเด็กๆ ว่า
           "หนูๆ ทุกคนยังรักชีวิตตนเอง งูเขาก็รักชีวิตของเขา เขาก็มีพ่อแม่พี่น้องที่รักเป็นห่วงเขาเหมือนหนูๆ นี่แหละ หนูจะหัวเราะได้อย่างไร ถ้าทำให้คนอื่นร้องไห้ ถ้าหนูอยากมีความสุข หนูก็ต้องทำให้คนอื่นมีความสุขด้วย คนและสัตว์ต่างรักชีวิตของตน เรามามีชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข จะดีกว่านะหนู"
           ความรักที่พระพุทธเจ้ามีต่อเด็กนี้เอง ทำให้เด็กมีความรักต่องูด้วย คำพูดของพระพุทธเจ้าไม่มีความหมายเลย ถ้าหากท่านเองไม่มีความรักอยู่ในใจของเธอด้วย พระพุทธเจ้าสอนความรักด้วยความรัก